Odnosząc się kwestii dotyczącej sytuacji, w której podatnik wyjeżdżając za granicę - zmieniając miejsce zamieszkania - winien poinformować właściwy organ podatkowy, składając zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3 (podając w nim dane, które się zmieniły - m.in. adres zamieszkania) zauważa się, że w przypadku nie dokonania stosownego zgłoszenia aktualizacyjnego należy niezwłocznie dopełnić powyższego obowiązku (tj. złożyć zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3).
Podatnik powracający do kraju winien złożyć zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3 do właściwego organu podatkowego, podając w nim dane, które się zmieniły m.in. adres zamieszkania.
Natomiast, w zakresie odpowiedzialności karnej skarbowej należy zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 z późn. zm.) mają charakter przepisów blankietowych. Norma w nich zawarta realizuje się dopiero po naruszeniu konkretnego obowiązku ustanowionego w przepisach podatkowych.
W przypadku, gdy osoba która stwierdzi, iż w związku z pobytem i pracą poza terytorium kraju nie dopełniła obowiązków podatkowych, jakie ciążyły na niej wobec polskich organów podatkowych, które to zachowanie wyczerpuje znamiona wykroczenia skarbowego lub przestępstwa skarbowego, ma możliwość skorzystania z instytucji zawartej w art. 16 Kodeksu karnego skarbowego. Gdy takie nieprawidłowości zostaną stwierdzone przez organy podatkowe w trakcie kontroli, podatnik, jeśli zdecyduje się na złożenie korekty zeznania, po spełnieniu określonych przesłanek również nie będzie podlegał karze o czym stanowi przepis art. 16a Kodeksu karnego skarbowego.
Osoba, na której nie ciąży obowiązek podatkowy w Polsce nie musi obawiać się sankcji karnych.
W kwestii pobytu Polaków na terytorium Zjednoczonego Królestwa w latach ubiegłych, pod rządami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2006 r. oraz umowy z dnia 16.12.1976 r. należy podkreślić, iż w sytuacji, kiedy podatnik wraz z wyjazdem do Zjednoczonego Królestwa przenosił tam swój ośrodek interesów życiowych, to zgodnie z przepisami umowy (art. 4 ust. 2), taki podatnik, w sytuacji kiedy został również uznany przez brytyjskie organy podatkowe za rezydenta podatkowego Zjednoczonego Królestwa, miał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Zjednoczonego Królestwa a w Polsce miał jedynie ograniczony obowiązek podatkowy. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 umowy, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza - z uwzględnieniem ustępów 2 i 3 tego artykułu - każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona; określenie to nie obejmuje osoby fizycznej, która podlega opodatkowaniu w tym Umawiającym się Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód ze źródeł w nim położonych.
W przypadku natomiast kolizji ustawodawstw wewnętrznych Państw będących stronami umowy, jeśli zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 1 umowy podatnik posiada miejsce zamieszkania w obydwu Państwach (spełnia warunki z polskiej definicji oraz jest uważany przez brytyjskie organy podatkowe za rezydenta podatkowego), Państwo rezydencji podatnika należy ustalić w oparciu o reguły zawarte w art. 4 ust. 2 umowy.
Przepis ten stanowi, że jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas stosuje się następujące zasady:
a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
d) jeżeli miejsca zamieszkania nie można określić zgodnie z postanowieniami litery a), b) oraz c) niniejszego ustępu, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.
Powyższe oznacza, że podatnik, obywatel polski, ale mający miejsce zamieszkania na terytorium Zjednoczonego Królestwa, w Polsce podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy. Podlegał on zatem obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Jednocześnie uprzejmie informuję, że w celu potwierdzenia stanowiska co do ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce, podatnik może zwrócić się do upoważnionych przez Ministra Finansów Dyrektorów Izb Skarbowych w Warszawie, Poznaniu, Katowicach i Bydgoszczy, z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Interpretacja ta wydawana jest w formie postanowienia i wiąże w tej sprawie organy podatkowe.
Komentarzy (0)
Prawoprywatne.pl
http://www.prawoprywatne.pl//article.php/20071129100436581