1. Na tle sformułowań obowiązującej ustawy - Prawo wodne pozostają aktualne nadal stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów, której nadano moc zasady prawnej, z 18 listopada 1971 r., III CZP 28/71, OSNC 1972/3/43, iż Prawo wodne rozróżnia własność wód oraz własność gruntów, które są pokryte wodami powierzchniowymi. Własność wody jest kategorią prawną prawa wodnego, odmienną od własności w rozumieniu art. 140 k.c. Cywilistyczne określenie prawa własności w pełni odnosi się do gruntów pokrytych wodami, nie obejmuje natomiast własności wody, jako nie będącej rzeczą w rozumieniu art. 45 k.c.
2. Brak wyjątków odnośnie do normy wynikającej z art. 14 ust. 1 Prawa wodnego prowadzi do wniosku, że przywrócenie zakłóconej równowagi polegającej na wyzuciu właściciela zalanego gruntu z prawa własności powinno się dokonać na drodze odpowiedzialności odszkodowawczej uregulowanej w Kodeksie cywilnym. Jeżeli właściciel wód płynących (w stosunku do wód publicznych Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego) odpowiada za szkodę w stosunku do właściciela zabranego gruntu przez wodę kierowaną siłami natury (art. 17 ust. 2 Prawa wodnego), to tym bardziej i w szerszym zakresie odpowiada za szkodę wyrządzoną działaniem własnym.
Komentarzy (0)
Prawoprywatne.pl
http://www.prawoprywatne.pl//article.php/20080805133254519